صنعت فرش ماشینی ایران سال‌هاست از ظرفیت بالای تولید، کیفیت بافت و قیمت رقابتی برخوردار است؛ اما چرا این توان تولیدی نتوانسته به حضوری قدرتمند و پایدار در بازار اروپا تبدیل شود؟
شاید یکی از مهم‌ترین مشکلات صادرات فرش ایران این باشد که هنوز تصور می‌کنیم با ارسال یک محموله به خارج از کشور، کار صادرات تمام شده است!
شهاب هجری، مدیرعامل شرکت DEKO121 در هامبورگ، در گفت‌وگو با مجله نساجی کهن معتقد است صادرات موفق تنها به تولید و ارسال کالا محدود نمی‌شود؛ بلکه به ارتباط مستمر با مشتری، موجودی قابل اتکا، تحویل سریع و خدمات پس از فروش نیاز دارد.
به اعتقاد او، صنعت فرش ایران برای توسعه حضور خود در اروپا به ایجاد پایگاه‌های مشترک نمایش، فروش و توزیع در بازار مقصد نیاز دارد.
در چنین مدلی، تولیدکنندگان ایرانی می‌توانند با مشارکت سرمایه‌گذاران و مجموعه‌های تجاری فعال در اروپا، انبار و شبکه فروش مشترک ایجاد کنند.
این ساختار به خریدار اروپایی امکان می‌دهد محصول را از نزدیک ببیند، کیفیت آن را بررسی کند و بدون انتظار طولانی برای حمل از ایران، سفارش خود را تحویل بگیرد.
از سوی دیگر، ارتباط مستقیم با بازار به کارخانه‌های ایرانی کمک می‌کند طرح، رنگ، ابعاد و قیمت محصولاتشان را بر اساس تقاضای واقعی مشتری تنظیم کنند.
البته ایجاد چنین ساختاری به‌تنهایی مشکلات تحریم، انتقال پول، مقررات تجاری و الزامات حقوقی را برطرف نمی‌کند و به بررسی دقیق اقتصادی و حقوقی نیاز دارد.
واقعیت این است که آینده صادرات فرش ایران فقط در کارخانه‌های کاشان رقم نمی‌خورد؛ بخش مهمی از این آینده به شوروم‌ها، انبارها و شبکه‌های فروش فعال در اروپا وابسته است.
